X
تبلیغات
رایتل
دلگشا
اجتماعی، فرهنگی ، سینمایی

به هیچ وجه قصد نوشتن نقدی بر فیلم "طهران تهران (اپیزود اول)" داریوش مهرجویی را نداشتم. یعنی جاضر نبودم لذت نوستالژیکی که از دیدن این فیلم به من دست داده بود را نوشتن جمله های نماد پردازانه و نقد جامعه شناختی کم رنگ کنم.

 اما بعد از بحث به نتیجه تک جمله ایی که در دنیای مجازی فیس بوک بین دوستان سر گرفت تصمیم گرفتم چند جمله ای در مورد این فیلم و مخصوصاً کاربرد آن پانسیون ( که به گفته یکی از دوستان تا قبل از پانسیون فیلم خوبی بود و بعد خراب شد.) بنویسم :


در فیلم دو خانه داریم

1. خانه قدیمی "نجیب" که سقفش فرو ریخت و  به قول بنگاهی سر کوچه باید تخریب شود .

2. پانسیون قدیمی یا همان خانه رویایی سالمندان که هم زیبا و چشم نواز است هم محکم و پا بر جا.

 

اگر پانسیون هم نگهداری و مرمت نمیشد روزگاری بهتر از خانه نجیب نداشت کما اینکه به نظر عمر بیشتری هم دارد . بحث سر یک ساختمان و عمر مفید آن نیست بر سر احترام و مراقبت از ارزشهای قدیمیست. 


پانسیون نماد همان طهران قدیم است که در دنیای جدید حفظ شده و هنوز سینماهایش فیلم خاطره ها " اشکها و لبخند ها " نمایش میدهد . شام به مانند گراند سینما سرو میشود ، هنوز چشمها در انتظار عزیزانند که فراموش کرده اند.

و خانه نجیب طهران فراموش شده است ، خانه همان خانه قدیمیست ولی سقفش یارای مقاومت ندارد و اگر رسیدگی شود ، فدر شناسی شود تبدیل به همان بهشت پایان فیلم میشود.


 مهرجویی مقایسه این دو خانه را در فیلم گنجانده و تفاوت بر خورد دوگانه با سنتها را به خوبی به تماشاگر نشان میدهد.


امیدوارم این نوشته کوتاه جواب منطقی باشد برای دوست خوبی که از کاربرد پانسیون در فیلم انتقاد کرده بود. و ارجاعات سینمایی مهرجویی به فیلمهای قبلیش راضی اش نمی کرد.


 و دوست دیگری که فیلم را دارای تاریخ مصرف دانسته . جای تعجب دار برای اینکه این فیلم درباره تاریخ تهران و گذشته است و اگر تاریخ مصرف داشت همین الان تاریخش تمام شده بود.


 



[ 1389/02/06 ] [ 01:00 ب.ظ ] [ م.خ ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

آمار سایت
تعداد بازدید ها: 39872